Category Archives: พุทธศาสนสุภาษิต

“บัณฑิตพึงทำตนให้ผ่องแผ้วจากเครื่องเศร้าหมองจิต” มาจากบาลีบทว่า ปริโยทเปยฺย อตฺตานํ จิตฺตเกฺลเสหิ ปณฺฑิโต (สํ. มหา. ๑๙/๒๙. ขุ. ธ. ๒๕/๒๖.) […]

“ถ้ารู้ว่าตนเป็นที่รัก ก็ควรรักษาตนนั้นให้ดี” มาจากบาลีบทว่า อตฺตานญฺเจ ปิยํ ชญฺญา รกฺเขยฺย นํ สุรกฺขิตํ (ขุ. ธ. ๒๕/๓๖.) เป็นพุทธศาสนสุภาษ […]

คำกล่าวที่ว่า “ผู้ใดรักษาตนได้ ภายนอกของผู้นั้นก็เป็นอันรักษาด้วย” เป็นคำสอนในพระพุทธศาสนา มาจากบาลีบทว่า โย รกฺขติ อตฺตานํ รกฺขิโต ตสฺส พ […]

“ผู้มีตนฝึกดีแล้ว ย่อมได้ที่พึ่งซึ่งได้ยาก” มาจากบาลีบทว่า อตฺตนา หิ สุทนฺเตน นาถํ ลภติ ทุลฺลภํ (ขุ. ธ. ๒๕/๓๖.)เป็นคำกล่าวที่มีความหมายลึก […]

“ผู้ประพฤติดี ย่อมฝึกตน” มาจากพุทธศาสภาษิตบทว่า อตฺตานํ ทมยนฺติ สุพฺพตา (ขุ. ธ. ๒๕/๓๔.) หมายถึง คนที่ประพฤติดี ย่อมหมั่นฝึกฝนอบรมตนเองอยู่ […]

“บัณฑิต ย่อมฝึกตน” มาจากพุทธศาสนภาษิตบทว่า อตฺตานํ ทมยนฺติ ปณฺฑิตา (ม. ม. ๑๓/๔๘๗. ขุ. ธ. ๒๕/๒๕. ขุ. เถร. ๒๖/๓๘๙.) หมายถึง คนที่เป็นบัณฑิต […]

“มนุษย์ผู้เห็นแก่ประโยชน์ตน เป็นคนไม่สะอาด” มาจากพุทธศาสนภาษิตบทว่า อตฺตตฺถปญฺญา อสุจี มนุสฺสา (ขุ. สุ. ๒๕๑๓๓๙.) หมายถึง คนที่มุ่งแต่ประโย […]

“ตนไม่ทำบาปเอง ย่อมหมดจดเอง” มาจากพุทธศาสนภาษิตบทว่า อตฺตนา อกตํ ปาปํ อตฺตนา ว วิสุชฺฌติ ( ขุ. ธ. ๒๕/๓๗. ขุ. มหา. ๒๙/๓๗. ขุ. จู. ๓๐/๑๑๖.) […]

“ตนทำบาปเอง ย่อมเศร้าหมองเอง” บทนี้มาจากพุทธศาสนสุภาษิตบทว่า อตฺตนา ว กตํ ปาปํ อตฺตนา สงฺกิลิสฺสติ (ขุ. ธ. ๒๕/๓๗. ขุ. มหา. ๒๙/๓๗. ขุ. จู. […]

“ความรัก (อื่น) เสมอด้วยตนไม่มี” มาจากพุทธศาสนสุภาษิตบทว่า นตฺถิ อตฺตสมํ เปมํ (สํ. ส. ๑๕/๙.) เป็นคำสอนในพระพุทธศาสนา ซึ่งชี้ให้เห็นถึงความ […]

“ตนแล เป็นที่รักยิ่ง” มาจากพุทธศาสนสุภาษิตบทว่า อตฺตา หิ ปรมํ ปิโย (องฺ. สตฺตก. ๒๓/๙๙.) แสดงถึงความสำคัญของการรักและดูแลตนเองในทางที่ถูกต้ […]