หนังสืออุปปาตะสันติ หรือ มหาสันติงหลวง แปล

สรุปเนื้อหาจากเอกสาร “หนังสืออุปปาตะสันติ หรือ มหาสันติงหลวง”:

ประวัติและความเป็นมา

คัมภีร์ “อุปปาตะสันติ” หรือที่ทางภาคเหนือเรียกว่า “มหาสันติงหลวง” เป็นวรรณกรรมภาษาบาลีของล้านนาไทย แต่งโดยพระมหามังคละสีลวังสะ ซึ่งเป็นพระเถระนักปราชญ์ในสมัยของพระเจ้าติโลกราชแห่งราชวงศ์มังราย (พ.ศ. 1985–2030) คัมภีร์นี้เป็นคาถาจำนวน 271 คาถา มีความหมายว่า “บทสวดเพื่อสงบเคราะห์กรรม เหตุร้าย และสิ่งที่กระทบกระเทือน”

แม้จะเป็นคัมภีร์ของไทย แต่ต้นฉบับได้หายไปจากเมืองไทยเป็นเวลานานจนคนไทยสมัยหลังไม่รู้จัก ต่อมาเจ้าคุณธรรมคุณาภรณ์ (เช้า ฐิตะปัญโญ) ได้นำต้นฉบับภาษาบาลีอักษรพม่ากลับมาสู่เมืองไทยอีกครั้ง โดยได้รับจากพระอาจารย์ภัททันตะ ธัมมานันทมหาเถระ แห่งวัดท่ามะโอ จังหวัดลำปาง และได้ชำระเป็นภาษาบาลีอักษรไทย

อานุภาพและประโยชน์

ตามความเชื่อที่ระบุในเอกสาร การสวดหรือฟัง “อุปปาตะสันติ” จะส่งผลให้เกิดอานุภาพหลายประการ ได้แก่:

• ป้องกันภัยพิบัติ: สามารถชนะสิ่งชั่วร้ายทั้งปวง ภัยจากมนุษย์ อมนุษย์ สัตว์ร้าย ยาพิษ และศาสตราวุธไม่สามารถกล้ำกรายได้ เหตุร้ายจากภัยธรรมชาติ เช่น แผ่นดินไหว น้ำท่วม สุริยุปราคา และจันทรุปราคา จะพินาศไป
• ส่งเสริมสิริมงคล: ผู้สวดจะเจริญด้วยอายุ วรรณะ สุขะ และทรัพย์ศฤงคาร อีกทั้งยังได้รับความอิ่มใจในทุกกาล และเป็นผู้เจริญด้วยเดชและสิริมงคล
• ขจัดโรคภัยและความทุกข์: โรคภัยไข้เจ็บต่างๆ จะไม่เบียดเบียน หากอุทิศให้ผู้ที่ล่วงลับไปแล้วหรือผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ จะช่วยให้พ้นจากความทุกข์และเข้าถึงความสุขได้

เนื้อหาเบื้องต้น

เนื้อหาเริ่มต้น (คันถารัมภะ) เป็นการกล่าวสรรเสริญคุณของพระธรรมและพระรัตนตรัย โดยระบุว่าธรรมบทนี้เป็นเครื่องสงบเหตุร้ายทั้งปวง ป้องกันอมนุษย์ ระงับความตายก่อนเวลาอันควร ย่ำยีกำลังของข้าศึก และนำมาซึ่งชัยชนะแก่พระราชา จากนั้นจึงเริ่มบทสวดที่กล่าวถึงพระพุทธเจ้าในอดีต 28 พระองค์ โดยเริ่มจากพระตัณหังกรสัมมาสัมพุทธเจ้า